Katherine
Zjadłam śniadanie i wróciłam na piętro. Zrobiłam makijaż
i wyszłam na dwór. Nie miałam tutaj przyjaciół, bo ciągle sie przeprowadzamy. Od niedawna mieszkamy w Londynie, ponieważ rodzice mają tu dużo planów. Po krótkim spacerze wróciłam do domu. Otworzyłam drzwi kluczami.
- Już wróciłaś?- usłyszałam głos z salonu
- Nie miałam co robić, gdzie mama? - zapytałam idąc do salonu
- Nie mówiła gdzie idzie, mam coś dla Ciebie- stwierdził Peter
Ojczym wręczył mi klucze i karteczkę z jakimś adresem.
- Nie rozumiem, po co mi to? - zapytałam zdezorientowana
- To twoja dzisiejsza misja, myślę że sobie poradzisz. - powiedział mi mężczyzna
- Dlaczego mówisz mi o tym teraz?
- To będzie nasza tajemnica - powiedział i uśmiechnął się cwaniacko
- No dobrze, ale masz pewność, że nie będzie nikogo wieczorem?- z niepewnością spytałam
- Z tego co się dowiedziałem, chłopak idzie na impreze, więc na pewno nie wróci wcześnie. - powiedział i włączył telewizor, ja odeszłam do swojego pokoju.
Po kilku godzinach byłam gotowa. Wiedziałam już gdzie i po co tam idę. Znałam już plan budynku. Ubrałam się, poprawiłam makijaż i wyszłam z pokoju. Mamy jeszcze nie było, a leniwy Peter zerknął tylko czy zdecydowałam się to zrobić. Nie odezwałam się, bez wahania wyszłam z domu biorąc kluczyki do samochodu. Odjechałam. Zaczęły mnie dręczyć dziwne myśli, które zawsze pojawiały się przed moimi misjami. Nigdy nie potrafiłam nad tym zapanować, bo nie byłam pewna czy powinnam to robić czy nie. Byłam na miejscu. Przez kilkadziesiąt minut obserwowałam budynek. Dochodziła dwudziesta druga. Postanowiłam wyruszać. Nie da sie opisać uczuć jakie mi towarzyszyły. To była z jednej strony pewność siebie, a z drugiej strach. Podeszłam do furtki i szybko przeszłam na drugą stronę. Stałam przed drzwiami. Wyjęłam klucz, który dał mi Peter. Tak naprawdę nie mam pojęcia skąd on je bierze. Nie przejęłam się, bo to jego sprawa. Powoli przekręciłam klucz. Weszłam do środka. Było ciemno, więc szybkim krokiem ruszyłam w stronę sypialni. Dom był naprawdę wielki. Nie mogłam się odnaleźć, lecz nareszcie znalazłam ją. Przejrzałam wszystkie zakamarki, znalazłam tylko jakieś badziewne naszyjniki. Postanowiłam wziąć je na wszelki wypadek. Już miałam wychodzić z pokoju, ale usłyszałam kroki. Przeraziłam się, nikt nigdy nie nakrył mnie podczas po prostu okradania budynku.
- Kto tutaj jest?- usłyszałam ciepły, męski głos.
Nie odezwałam się. Wyszłam z pomieszczenia. Stałam na schodach. Nie wiedziałam gdzie, znajduje sie tajemnicza osoba. W pewnym momencie poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę. Odwróciłam się i ujrzałam go- chłopaka o pięknych oczach.
- Co tutaj robisz?- zapytał zdziwiony
______Zjadłam śniadanie i wróciłam na piętro. Zrobiłam makijaż
i wyszłam na dwór. Nie miałam tutaj przyjaciół, bo ciągle sie przeprowadzamy. Od niedawna mieszkamy w Londynie, ponieważ rodzice mają tu dużo planów. Po krótkim spacerze wróciłam do domu. Otworzyłam drzwi kluczami.
- Już wróciłaś?- usłyszałam głos z salonu
- Nie miałam co robić, gdzie mama? - zapytałam idąc do salonu
- Nie mówiła gdzie idzie, mam coś dla Ciebie- stwierdził Peter
Ojczym wręczył mi klucze i karteczkę z jakimś adresem.
- Nie rozumiem, po co mi to? - zapytałam zdezorientowana
- To twoja dzisiejsza misja, myślę że sobie poradzisz. - powiedział mi mężczyzna
- Dlaczego mówisz mi o tym teraz?
- To będzie nasza tajemnica - powiedział i uśmiechnął się cwaniacko
- No dobrze, ale masz pewność, że nie będzie nikogo wieczorem?- z niepewnością spytałam
- Z tego co się dowiedziałem, chłopak idzie na impreze, więc na pewno nie wróci wcześnie. - powiedział i włączył telewizor, ja odeszłam do swojego pokoju.
Po kilku godzinach byłam gotowa. Wiedziałam już gdzie i po co tam idę. Znałam już plan budynku. Ubrałam się, poprawiłam makijaż i wyszłam z pokoju. Mamy jeszcze nie było, a leniwy Peter zerknął tylko czy zdecydowałam się to zrobić. Nie odezwałam się, bez wahania wyszłam z domu biorąc kluczyki do samochodu. Odjechałam. Zaczęły mnie dręczyć dziwne myśli, które zawsze pojawiały się przed moimi misjami. Nigdy nie potrafiłam nad tym zapanować, bo nie byłam pewna czy powinnam to robić czy nie. Byłam na miejscu. Przez kilkadziesiąt minut obserwowałam budynek. Dochodziła dwudziesta druga. Postanowiłam wyruszać. Nie da sie opisać uczuć jakie mi towarzyszyły. To była z jednej strony pewność siebie, a z drugiej strach. Podeszłam do furtki i szybko przeszłam na drugą stronę. Stałam przed drzwiami. Wyjęłam klucz, który dał mi Peter. Tak naprawdę nie mam pojęcia skąd on je bierze. Nie przejęłam się, bo to jego sprawa. Powoli przekręciłam klucz. Weszłam do środka. Było ciemno, więc szybkim krokiem ruszyłam w stronę sypialni. Dom był naprawdę wielki. Nie mogłam się odnaleźć, lecz nareszcie znalazłam ją. Przejrzałam wszystkie zakamarki, znalazłam tylko jakieś badziewne naszyjniki. Postanowiłam wziąć je na wszelki wypadek. Już miałam wychodzić z pokoju, ale usłyszałam kroki. Przeraziłam się, nikt nigdy nie nakrył mnie podczas po prostu okradania budynku.
- Kto tutaj jest?- usłyszałam ciepły, męski głos.
Nie odezwałam się. Wyszłam z pomieszczenia. Stałam na schodach. Nie wiedziałam gdzie, znajduje sie tajemnicza osoba. W pewnym momencie poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę. Odwróciłam się i ujrzałam go- chłopaka o pięknych oczach.
- Co tutaj robisz?- zapytał zdziwiony
Taki sobie rozdział pierwszy, wiem że jest troche krótki, ale będą pojawiać się coraz dłuższe. Jak myślicie kto będzie głównym boheterem z One Direction? Pozdrawiam.
